Image Alt
Blog
Plansza do gry w Hnefatafl

W co grali wikingowie? — Hnefatafl i inne gry

Każdy wojownik wie, że nie zawsze liczy się wyłącznie siła mięśni, a wygrana może zależeć od dobrze obranej strategii. Wiedzieli to również wikingowie, dlatego ogromną popularnością cieszyły się wśród nich gry strategiczne. Lecz jedna z gier zasłużyła na szczególne miejsce
w ich sercach — Hnefatafl.

  1. Szachy wikingów
  2. Zasady gry w Hnefatafl
  3. Nie samym Hnefatafl wiking żyje

Szachy wikingów

Hnefatafl to gra strategiczna, należąca do gier planszowych, nazywanych również taflowymi. Sama nazwa gry oznacza ze staronordyckiego stół królewski, nawiązując zarówno do planszy, na której odbywa się rozgrywka, jak i samego jej celu. Głównym jej założeniem, podobnie jak w przypadku szachów, jest podział na dwie drużyny: atakującą i broniącą króla. Jednakże aspektem odróżniającym hnefatafl od współczesnych szachów jest cel różny dla poszczególnych graczy. Przed rozgrywką ustala się, która strona będzie próbowała pojmać, a która uwolnić króla.

Hnefatafl swoje korzenie posiada w grach rzymskich i w krótkim czasie stała się jedną z
ulubionych rozrywek wojowników z północy. Swoje odpowiedniki posiada również wśród
Samów (Tablut) oraz Celtów (Fidchell).

Zasady gry w Hnefatafl

Jako że Wikingowie byli znani z tego, iż byli ludem preferującym odważne podboje od ich spisywania, nie ma jednoznacznego źródła historycznego spisującego dokładnie wszystkie zasady hnefatafl. Współczesna wiedza o grze opiera się między innymi na zapiskach Karola Lineusza z XVIII wieku oraz częściowo na informacjach zawartych w sagach. Wersje gier mogły znacząco się różnić nawet między poszczególnymi wioskami, gdyż przekazywane były ustnie.

Zasady oparte na relacji Karola Lineusza sugerują, że strona broniąca oprócz figury króla posługiwała się 12 pionkami, a z kolei atakująca 24 pionkami. Figury poruszają się podobnie jak wieża we współczesnych szachach, poziomo lub pionowo. Centralne pole planszy — tron jest zarezerwowane wyłącznie przez króla, inne figury nie mogą się na nim zatrzymać. Za zwycięstwo drużyny atakujących uznaje się pojmanie króla, czyli otoczenie go z trzech stron gdy ten pozostaje na planszy, lub z czterech stron gdy przebywa na tronie. Aby zbić każdą inną figurę, wystarczy otoczyć ją z dwóch stron. Zaś wygraną strony obrońców przyznaje się, gdy ta bezpiecznie zaeskortuje króla, tak aby dotarł na jedno z czterech skrajnych pól.

Nie samym Hnefatafl wiking żyje

Choć hnefatafl rozwijał myślenie strategiczne i bawił, uważa się, że Wikingowie mieli wiele innych rozrywek. Bezsprzecznie ciekawą dyscypliną sportową jest Glima — czyli rodzaj islandzkich zapasów. Ciekawostką jest fakt, iż zawodnicy noszą specjalne pasy składające się z uprzęży na każdej nodze i wokół brzucha. Zapaśnicy próbują obalić przeciwnika, trzymając za jego pas.

W niektórych sagach znajdziemy również zapiski o Knattleikr, czyli rozgrywce na kształt dzisiejszego baseballa i footballu amerykańskiego, do której wykorzystywano zarówno piłkę, jak i kije. Celem było umieszczenie piłki w konkretnym polu, czy też bramce, a przechwycenie jej mogło mieć miejsce w przypadku fizycznego starcia.

Rywalizacja odbywała się również w dziedzinach takich jak biegi, rzut kamieniem, czy łucznictwo. Choć źródła wszystkich tych rozrywek mogą być mało konkretne jednego możemy być pewni, miłość do sportu pozostała w potomkach Wikingów do dziś!


źródło:
ordbok.uib.no
https://zgraja.com.pl/wyposazenie/hnefatafl/

http://histogry.blogspot.com/2014/04/drewniaki-hnefatafl.htmlhttps://snl.no/brettspill

zdjęcie: https://snl.no/brettspill  NTNU Vitenskapsmuseet


Aktywnie Baśnie bieganie Bornholm Filmy finlandia fjellop góry historia jedzenie jiu jitsu język karate Kino Kolej Kopenhaga kraje nordyckie Kultura Lagom Laponia mistrz Mitologia mma Morsowanie Nordic Walking Norwegia piwo Plaże Promy przy współpracy Sauna skandynawia Skania Spacer Sport sztuki walki Szwecja Tor Troll Wakacje Wikingowie Zamki Zespoły muzyczne Zwiedzanie Święta